Aktualności

Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, jakim chlebem nakarmimy się i nigdy łaknąć nie będziemy. Jest to chleb życia, którym jest sam Jezus.
Boże, dziękuję Ci za łaskę wiary w Jezusa, Twojego Syna i za łaskę przychodzenia do Niego każdego dnia. Różne to moje przychodzenie i różna wiara, ale jednak jest i dziękuję Ci za nią, bo ona daje mi życie.

Ułomkami z pięciu chlebów jęczmiennych, pozostałymi po spożywających, napełnili dwanaście koszów.

Bardzo poruszyły mnie dzisiejsze czytania. Po pierwsze psalm 27 to ten sam psalm, który czytałam rano w dniu, kiedy odszedł do Pana mój mąż: Wierzę że będę oglądał dobra Pana w krainie żyjących.

Wielkie dobra Pana dostrzegam również w Ewangelii. Jezus rozmnaża chleb i karmi wielki tłum.  Ten wielki cud dzieje się i dziś, w każdej Eucharystii. Zatrzymałam się jednak na zdaniu, w którym Jezus mówi do uczniów: «Zbierzcie pozostałe ułomki, aby nic nie zginęło». To zdanie przypomniało mi fragment pieśni: " a ułomki chleba, które zostaną rozdaj tym,  którzy nie wierzą w swój głód. Jak mam to zrobić? Jak podzielić się chlebem, który daje mi Jezus w każdej Eucharystii? Są w moim otoczeniu bliscy, którzy nie odczuwają potrzeby karmienia się Słowem, czy Ciałem Jezusa - nie wierzą w swój głód. Dalsza część tej samej pieśni podpowiada jak to zrobić: Przemień mnie w siebie, bym jak Ty stał się chlebem. Pobłogosław mnie, połam, rozdaj łaknącym braciom.
Być dobrym jak chleb, to dewiza Świętego Brata Alberta oznaczająca bezinteresowną miłość i dostępność dla każdego. Człowiek powinien być otwarty na potrzeby bliźnich,  zwłaszcza ubogich i odrzuconych. Dziś Jezus pokazał mi to bardzo wyraźnie.

Wracając do domu z odebraną z paczkomatu przesyłką, w której była moja ulubiona i nie byle jaka kawa,  zobaczyłam człowieka, który z ustawionego obok sklepu spożywczego śmietnika,  wybierał nadające się jeszcze do spożycia produkty. Obok leżał spokojnie, wpatrzony w swojego pana pies. Bardzo poruszyła mnie ta scena. Nie dość, że sam miał niewiele, to jeszcze dzielił się tym "niewiele" ze swoim towarzyszem.  To jest przykład bezinteresownej miłości - może błahy, ale jak wiele mnie uczy.

Dziękuję Ci, Panie za to, że mogę codziennie karmić się Twoim Słowem i Chlebem,  który daje życie. Pomóż mi stawać się chlebem dla każdego potrzebującego.

Czytając dzisiejszą Ewangelię, przeniosłam się myślami nad Jezioro Tyberiadzkie. Tuż przed działaniami wojennymi udało mi się być w tym miejscu, co bardzo pomogło mi w takiej duchowej podróży. To spotkanie Jezusa z uczniami przypomniało mi podobną scenę, w tym samym miejscu, gdy Jezus powoływał apostołów. Okoliczności bardzo podobne, ale uderzyło mnie to, jak zmieniła się postawa Piotra. Już nie mówi: Odejdź ode mnie Panie, bo jestem człowiek grzeszny, ale przywdział na siebie wierzchnią szatę - był bowiem prawie nagi - i rzucił się wpław do jeziora, do Jezusa.
Już nie dyskutuje z Jezusem, że zna się lepiej na połowach, ale pokornie robi to, co proponuje Jezus. Trzy lata chodzenia z Jezusem bardzo zmieniło Piotra.

A ja? Czy spotkanie ze Zmartwychwstałym, poznawanie Go w Słowie, ponad 20 lat we wspólnocie, zmieniło mnie choć trochę? Czy nadal chcę się zmieniać?  Tutaj przychodzi mi na myśl fragment wiersza Jana Twardowskiego pod tytułem "Wielkanocny pacierz":
"...tyle zmartwychwstań już przeszło, a serce mam byle jakie.
Tyle procesji z darami, tyle już Alleluja,
a moja świętość dziurawa, na ćwiartce włoska się buja."
Panie Jezu, tyle jest jeszcze do zrobienia. Chcę być coraz bliżej Ciebie, dostrzegać Twoją obecność w moim życiu - tej mojej "Galilei". Otwieraj moje oczy i moje serce.

Dzisiejsza Ewangelia to przepiękne osobiste spotkanie Marii Magdaleny i Jezusa.
Kobieta jest zrozpaczona, w ciężkim położeniu. Jezus jej nie zostawia samej, najpierw posyła swoich wysłanników, a jak to nie pomaga, to pojawia się osobiście, żeby ją pocieszyć. Myślę sobie, że w naszym życiu, w trudnych chwilach, jest podobnie. Jezus posyła nam pomocników, często w postaci wsparcia innych ludzi, a jak to nas nie pocieszy, to przychodzi osobiście. Tylko żebyśmy to zobaczyli, gdy jesteśmy w ciężkim położeniu, czasem musimy się trochę porozglądać, dostrzec choć odrobinę dobra w tym trudnym czasie. Jezus nas nigdy nie zostawia samymi. Przychodzi jako Zmartwychwstały, który niesie nadzieję, i nie chce się na tym zatrzymać, (noli me tangere), tylko iść dalej z nami przez życie.

Pan Jezus powiedział do św. Siostry Faustyny: „Jedna godzina rozważania Mojej bolesnej Męki większą zasługę ma, aniżeli cały rok biczowania się aż do krwi”.

Czy znajdę dziś jedną godzinę dla Jezusa i z Jezusem?

W Wielkim Tygodniu niesamowicie porusza mnie miłość Jezusa, Jego pokora, wytrwałość, myślenie o innych, nawet w tak wielkim stresie i cierpieniu.
Dziś w ewangelii mamy dwie osoby Judasza i Piotra.
Jezus siedzi koło swojego zdrajcy i zamiast czuć złość, nienawiść, odrazę, to czuje wzruszenie. I jeszcze jedzenie mu podaje.
Zawstydza mnie ta postawa, bo wiem, jak szybko nie mam ochoty kogoś widzieć, gdy jest mi nieprzychylny.
Piotr natomiast jest pierwszy na starcie do obrony Jezusa i gdy napotyka pierwsze trudności, to tchórzy. A Jezus i tak go kocha, nie zniechęca się nim nawet w sytuacji zaparcia się Piotra. Bo Jezus wcale nie czeka na nas na mecie, on nie oczekuje od nas medali i pucharów za życie, On jest z nami podczas naszej wędrówki cały czas, jest przy naszym upadku, jest przy nie dotarciu do mety. Taką refleksję usłyszałam ostatnio słuchając rozważań Ekstremalnej Drogi Krzyżowej podczas bardzo trudnej trasy, brodząc po kolana w śniegu. I wtedy to nie były dla mnie puste słowa, myśląc sobie, że Jezus idzie razem ze mną w tym trudzie i nie czeka, aż dojdę do końca, tylko jest przy mnie cały czas.
Panie, dziękuję Ci za Twoją ogromną miłość.

Czy Jezus tymi słowami zapowiada faryzeuszom piekło? A no nie. Jezus mówi im, że jeśli nie uwierzą w Niego, nie doświadczą odpuszczenia grzechów.
Jak często spowiedź kojarzy mi się z czymś trudnym, bo trzeba się przyznać do złego, stanąć w prawdzie przed sobą i w konfesjonale. Ale mimo, że to trudne, to jakże uwalniające, bo terapeutyczne. Nazwanie grzechu grzechem, może pomóc mi się uwolnić od niego, albo choć zacząć pracę nad sobą, żeby się tego pozbyć. Poza tym, a może przede wszystkim Jezus, w tym sakramencie, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu. Bo On chce być z nami blisko, chce mieć nas przy sobie, a grzesząc, oddalamy się od Niego. Zatem pomrzecie w grzechach waszych, znaczy tyle, co będziecie daleko ode Mnie.
Jezu, dziękuję Ci, że ciągle zabiegasz o mnie, nawet, wtedy gdy ja ociągam się z powrotem do Ciebie.

LINK

Czytając dzisiejszą ewangelię zastanawiam się, co ja mam zaczerpnąć z niej dla siebie. Sparaliżowana nie jestem, schorowana też nie, grzeszna, to oczywiste. Zatem te słowa Jezusa, wskazujące źródło problemu uzdrowionego, mogą być dla mnie bliskie. Nie grzesz już więcej! Zatem rachunek sumienia, w czym sobie odpuszczam, jest w sam raz.
Jest jeszcze jedna kwestia, która przychodzi mi do głowy, a mianowicie to, że jako chrześcijanka, jestem uczennicą Jezusa, zatem mam postępować jak On. I jakie dziś wskazówki usłyszałam z ewangelii? Jezus przychodzi nie do wszystkich chorych, a do tego najbardziej potrzebującego, od wielu lat zagubionego. Znajduje go sam. Pomaga mu, wspiera, daje siłę, a potem mobilizuje go, aby wziął swoje nosze i poszedł, czyli wziął odpowiedzialność za swoje życie, może nawet, odzyskał sprawczość w swoim życiu. Tego Jezus oczekuje od nas, Jego uczniów. Abyśmy dawali siłę najbardziej potrzebującym do stanięcia na nogach w swoim życiu.