Jezus jest modlitwą
Rok formacji 2026/2027
Rok formacji 2026/2027


| Brak wydarzeń |
Jezus wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: «Napisane jest: „Mój dom będzie domem modlitwy”*
Jak wygląda moja modlitwa? Czy nie jest handlowaniem z Bogiem? Ja Tobie, Panie Boże jeszcze jedną modlitwę, a Ty spełnij moje prośby. Tyle intencji tyle próśb, tyle oczekiwań. Ale czy Jezus nie mówi: Proście, a będzie wam dane? Czy nie wskazuje wdowy, przychodzącej do sędziego, jako wzór wytrwałej modlitwy?. Czy Bóg nie weźmie w obronę tych którzy go proszą?. Na pewno weźmie ich w obronę. Chodzi jednak o to, by modlitwa była spotkaniem z Bogiem, który nas kocha i czeka na naszą odpowiedź miłości. Czy wykorzystuję kogoś, kogo kocham? Rozmowa z Bogiem, przebywanie w Jego obecności, to też słuchanie, co On do nas mówi. Cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem.
Panie Jezu, oczyszczaj moją modlitwę z tego, co jest handlowaniem i uczyń mnie ludem, który też słucha Twojego Słowa... z zapartym tchem!!!.
W dzisiejszym Słowie wybrzmiewa mi zachęta od Pana do tego, abyśmy zrobili pierwszy krok, żebyśmy pokazali, że nam zależy, otworzyli drzwi Jezusowi.
A czemu tak? Czemu Jezus nie przejmie inicjatywy w relacji? Mam na to dwa pomysły, otóż po pierwsze, jest na tyle delikatny i kochający, że nie chce się narzucać, nie chce na nas wymusić relacji z Sobą, choć na pewno nas do niej zaprasza, pokornie stojąc u drzwi naszego serca. A drugi pomysł jest taki, że jeśli wykazujemy zaangażowanie w coś, to ta nasza postawa, automatycznie angażuje nas o wiele bardziej i to, do czego dążymy, staje się dla nas o wiele bardziej atrakcyjne.
Zacheusz miał w sobie ciekawość, ale żeby zobaczyć Jezusa, okazało się, że musi się mocno w to zaangażować, pokombinować, może trochę wygłupić. Jego starania przyniosły sukces, Jezus dostrzegł jego poświęcenie dla ich relacji i już wiedział, że ona zaowocuje czymś dobrym, bo serce Zacheusza było pełne werwy i zapału do kontaktu z Mistrzem.
Panie, proszę Cię o taką gorliwość w relacji z Panem, jaką miał Zacheusz.
Czytam dzisiejszą Ewangelię i po raz kolejny przekonuję się, jak Słowo jest aktualne, wręcz dosłowne, jak czyta mnie i wie, co przeżywam.
Od tygodnia jestem w Krakowie i w ostatnią, feralną sobotę z rodziną wybraliśmy się na Rynek, aby zjeść obiad.
Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali.
Nie dotarliśmy jednak tam gdzie zamierzaliśmy bo... zapomniałam dokładnej nazwy restauracji, która, jak się później okazało, jest na ulicy Sławkowskiej (tam rozpoczął się szaleńczy "rajd" zamachowca).
... kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba „deszcz ognia i siarki” i wygubił wszystkich;
Po obiedzie wyszliśmy w pobliżu miejsca, gdzie bohaterscy policjanci zakończyli akcję. Nie wiedząc jeszcze dokładnie, co się stało, widzieliśmy karetki i trwającą akcję ratunkową.
Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony.
Wszyscy widzieliśmy nagrania z Rynku, dokładnie obrazujące to Słowo.
Zatrzymałam się jednak przy zdaniu. «Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy». Jakoś nie pasowały mi te słowa Jezusa do kontekstu. Parę godzin później okazało się, że nieświadomie zareagowałam na fałszywą zbiórkę na leczenie policjantów i innych ofiar zamachu.
Gdzie dzieje się zło, tam również dzieje się wiele dobra, ale są też sępy wykorzystujący każdą okazję.
Dziękuję Ci Panie Jezu za to, że Twoje Słowo jest tak aktualne. Ty odpowiadasz na moje wątpliwości i wzywasz do czujności (nie podejrzliwości) w każdej sferze mojego życia.
Dziękuję za każdy darowany mi dzień życia i każde doświadczenie.
Dziś jest o pokornej służbie i w ewangelii i w 1 czytaniu. Oj, jak to trudne dla mnie. Bardzo często potrzebuję wdzięczności, docenienia, zauważenia tego, co robię dla innych. W relacji z bliskimi oczekuję współpracy, pomocy, a tu o poddaniu mężowi, skromności i unikaniu plotek. Trudne to Słowo dziś. Stawia wysoko poprzeczkę. Te wszystkie moje braki biorą się z tego, że chcę swoją potrzebę bycia wartościową, wystarczającą czerpać od innych i często się zawodzę. A w psalmie jest na to odpowiedź:
Raduj się w Panu,
a On spełni pragnienia twego serca.
To Pan może tylko w pełni dać mi poczucie, że jestem wartościowa, bo jestem Jego dzieckiem i On mnie miłuje!

Program:
10.00 Eucharystia w Wyższym Seminarium Duchownym
11.15 Konferencja w auli na Wesołej
12.45 Poczęstunek
13.30 Praca w grupach
14.30 Zakończenie spotkania
Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z podobnymi sobie ludźmi niż synowie światłości.
Chyba nikt, nie ma wątplwości, że nie chodzi w dzisiejszej Ewangelii o pochwałę nieuczciwości i cwaniactwa, a raczej o roztropność w sferze duchowej. Zarówno rekolekcje, jak i spotkania formacyjne skłaniają mnie do szukania nowych, innych form modlitwy. W tym też celu uczestniczyłam w weekendowych rekolekcjach z s. Joanną Nowińską. Także internet dostarcza nam w tym temacie sporo pomysłów. Modlitwa ma nas prowadzić, do spotkania z Bogiem - osobistego spotkania. Czy roztropność oznacza, że mam być kreatywna w modlitwie? Czy roztropność to to samo, co kreatywność?
Roztropność duchowa:
• Chroni przed fałszem i iluzją: Pomaga ocenić, czy dane natchnienie, myśl lub emocja prowadzą do realnego dobra, czy są tylko chwilową zachcianką lub duchową pychą.
• Unika skrajności: Przestrzega zarówno przed lenistwem duchowym (zaniedbywaniem modlitwy czy relacji), jak i przed fałszywym zapałem (np. braniem na siebie zbyt ciężkich postów lub praktyk, które niszczą zdrowie i relacje z bliskimi).
• Szuka porady: Człowiek roztropny duchowo wie, że nie wie wszystkiego, dlatego korzysta z mądrości kierownika duchowego, spowiednika lub pism mistyków.
Kreatywność duchowa:
• Szuka nowych dróg wyrazu: Kreatywność w duchowości to umiejętność znalezienia nowej formy modlitwy, gdy stara przestaje działać (np. zamiana tradycyjnego pacierza na medytację, wyjście na spacer z modlitwą, malowanie ikon, śpiew).
• Ożywia rutynę: Pomaga zachować świeżość w relacji z Bogiem i unikać bezmyślnego klepania formułek.
W życiu duchowym obie te cechy są potrzebne, ale roztropność stoi wyżej – jest filtrem dla kreatywności:
Kreatywność podpowiada: „A może pomodlę się dzisiaj, tańcząc na dachu w nocy?”.
• Roztropność ocenia: „Pomysł na taniec jako modlitwę jest piękny (kreatywny), ale dach w nocy jest niebezpieczny (nieroztropny). Zatańcz w pokoju”.
Bez roztropności kreatywność duchowa może prowadzić na manowce, do tzw. „własnej religii” skrojonej pod chwilowe emocje. Bez kreatywności roztropność może stać się suchym, faryzejskim trzymaniem się przepisów.
Panie Jezu, proszę Cię o roztropność, abym szukając kontaktu z Tobą, nie przekombinowała.
Podróżując po Beskidzie Niskim albo po krajach, gdzie głównym wyznaniem nie jest katolicyzm, okazuje się, że mszy świętej trzeba intensywnie szukać, bo kościół katolicki może być oddalony o wiele kilometrów od miejsca, gdzie się znajdujemy. Przyzwyczailiśmy się do dostępności mszy świętej w zasadzie w każdej dzielnicy każdego większego miasta. Czy zatem korzystam z niej? Czy się nie wymawiam od uczty? Brak rodzi tęsknotę, a nadmiar i różnorodność powoduje, że jeszcze wybrzydzamy, że tam kazanie nie takie, a tu zimno, a tu nieładnie śpiewają.
Pan nas dziś zaprasza do radości i wdzięczności, że jest na wyciągnięcie ręki dla nas i możemy do tego jeszcze wybierać, gdzie Uczta z Nim będzie dla nas najbardziej przystępna.
Śpieszmy się korzystać z Niej już tu na ziemi.
Dwa fragmenty dzisiejszej Ewangelii zwróciły moją uwagę.
Pierwszy:
Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni Go śledzili.
Jezus idzie do ludzi, z którymi niekoniecznie jest mu "po drodze". Idzie by spożyć z nimi posiłek, więc to nie jest tylko przypadkowe spotkanie na ulicy.
Czy ja mam odwagę i życzliwość do każdego? Tego który ma inne poglądy, inny kolor skóry, inne spojrzenie na wiele spraw?
I drugi fragment
«Czy wolno w szabat drawiać, czy też nie?» Lecz oni milczeli.
Ten fragment skłania mnie do przyjrzenia się mojemu świętowaniu niedzieli. Pamiętam jak świętowaliśmy niedzielę, gdy byłam jeszcze dzieckiem. Ten dzień pod każdym względem różnił się od pozostałych dni tygodnia. To rzeczywiście było święto.
Wiem, że nie chodzi o rygorystyczne przestrzeganie prawa lecz czujność, by nie pójść w tę drugą skrajność.
Panie Jezu, dziękuję Ci, że Twoje Słowo pobudza mnie do refleksji i działania. Chcę uczyć się od Ciebie Twojego spojrzenia na każdego człowieka. Chcę uczyć się od Ciebie miłości, również w postrzeganiu Twojego Prawa.
Odwiedza nas 1744530 gości oraz 295 użytkowników.