Wczoraj minęły już 3 tyg.od momentu przyjazdu do Paragwaju.

Przepraszam, że tak długo zwlekalam z wieściami co u mnie.

Przy takim nagromadzeniu nowości nie wiadomo od czego zaczać,ale...w takich momentach zaczyna sie od początku:)

Wyleciałam z Warszawy 28 grudnia o 16.45. Pierwsza przesiadka byla we Frankfurcie. Po 3 godz. oczekiwania ruszyłam dalej do Brazylii. Tam przesiadka w Sao Paulo i kolejne 6 godz. czekania na lot do Paragwaju. W drodze do Asuncion było jeszcze miedzylądowanie w Ciudad de Este. Na docelowe lotnisko dotarłam ok.godz.17 (z uwzględnienie różnicy czasu-4 godz. do tułu w porównaniu z aktualnym czasem w Polsce) 29 grudnia. Podróż była dość długa i trochę skomplikowana, więc pojawiał się czasem jakiś znak zapytania, ale nie było wiekszych problemów. Wszędzie już czekali na tej drodze dobrzy ludzie i mi pomagali...jak już "sierotka" się w świat wybrała, to co pozostaje innego:)

W sumie najwięcej pytań miałam w Brazylii. Tam miałam wrażenie, że łatwiej byłoby porozumieć się w jęz. angielskim niż hiszpańskim, ale przy dobrych chęciach obu stron uzyskałam potrzebne informacje:)
Choć to już wszyscy wiedzą, powtórzę to z nowa odsłoną, że te podróże faktycznie kształcą:):)!
 

Oświadczenie Rady Stałej Konferencji Episkopatu Polski w sprawie
ks. Piotra Natanka i jego zwolenników

Rada Stała, w oparciu o analizę sytuacji dotyczącej działalności suspendowanego ks. Piotra Natanka, stanowczo przestrzega katolików przed gromadzeniem się wokół jego osoby i popieraniem głoszonych przez niego idei. Mimo wyraźnego zakazu biskupa miejsca i nałożonej kary kanonicznej, ks. Natanek nie zaprzestał niestety swojej działalności. Rada zwraca uwagę, że Msze św. sprawowane przez suspendowanego kapłana są niegodziwe i świętokradzkie, a udzielane rozgrzeszenia – nieważne.

Rada Stała Episkopatu Polski po raz kolejny stanowczo przestrzega też katolików przed błędnym nauczaniem tego duchownego i prosi wiernych, by nie korzystali z posługi duszpasterskiej ks. Natanka, nie kierowali się jego nauką, nie wierzyli w jego bezpodstawne zapewnienia o jej zgodności z nauczaniem papieży i biskupów oraz nie przystępowali do tworzonych przez niego grup.

Osoby współpracujące z suspendowanym ks. Piotrem Natankiem przyczyniają się do rozłamu wspólnoty wierzących. Współdziałając w niszczeniu jedności Kościoła, popełniają grzech, z którego mają obowiązek oczyścić się w sakramencie pokuty. Warunkiem natomiast otrzymania rozgrzeszenia jest odstąpienie od wspierania rozłamu w Kościele i gotowość naprawienia wyrządzonego zła.

Członkowie Rady Stałej
Konferencji Episkopatu Polski

Warszawa, 16 stycznia 2012 r.

„Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię”

Dziś w czytaniach przychodzi do mnie temat nawrócenia - w dwóch odsłonach. Niniwici, którzy nawracają się pod wpływem nawoływania Jonasza. Oraz uczniowie powołani przez Jezusa, którzy na Jego słowo zostawiają wszystko i idą za Nim.

W pierwszym odczuciu, tak jak w pierwszej odsłonie, nawrócenie jawi się jako przemiana czynów. Tak też jest w Księdze proroka Jonasza: „Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania.” Myślę jednak, że jest to zbyt płytkie podejście, bo przecież chodzi o przemianę serca. Ponadto jest to podejście nierealistyczne, gdyż człowiek nie ma po prostu sił, by tak zwyczajnie narzucić sobie czynienie dobra bez przemiany własnego serca. Długo na tym „nie pojedzie”. Cały Stary Testament (chyba że się mylę) tak naprawdę pokazywał ludziom, że nie są oni w stanie sami spełnić przykazań Bożych i potrzebują Zbawiciela, potrzebują łaski, potrzebują Jezusa. Oczywiście nie mnie tu wnikać, jak głębokie było nawrócenie Niniwitów, jak głęboko sięgnęło ich serca, czy wynikało tylko z lęku przed zburzeniem ich miasta, czy też miało głębsze podłoże..

Wolności!
Cenimy wolność. Nienawidzimy, gdy ktoś nam się wciska ze swoim zdaniem, wyborem, punktem widzenia. Tak nas nauczono, wychowano: warto za wolność oddać życie, warto dla niej cierpieć. W dodatku jako Polacy, naród ponoć specyficzny – żeby dać folgę stereotypom – jesteśmy po trosze anarchistami i buntujemy się dla samej zasady. Więc czy aby na pewno psalmista wie, co robi, gdy prosi o poznanie drogi Boga, o kroczenie Jego ścieżką?
Przecież każdy z nas jest wolny! A jeśli tak, to niech sam sobie wytycza cele, drogi. Wolnemu człowiekowi nie można nic nakazywać. Jak mówić o wolności, jeśli się ciągle człowieka ustawia, koryguje, mówi: Tego nie rusz, a tam nie patrz. Ręce złóż. Buzia w ciup. Pruski dryl.

Zachęta dla tych, którzy jeszcze nie widzieli spektaklu komediowego w WSD w Kielcach:

Teatr Wyższego Seminarium Duchownego zaprasza na sztukę:  "SIEDEM DNI Z ŻYCIA PARAFII. (W KRAINIE APOKRYFÓW)". TERMINY SPEKTAKLI: 21, 22, 28, 29 stycznia 2012;  godz. 19.00. Aula WSD, Kielce ul Jana Pawła II 3    "W wielkim teatrze świata parafianie od Świętego Wawrzyńca próbują odnaleźć własną dykcję i gest. Ich wielkie troski i małe radości toczą się na marginesie wielkich spraw światowych metropolii. Nikt nie jest zainteresowany sprawami małej parafii w górach. A jednak im właśnie oddajemy dzisiaj głos: Siedem dni z życia parafii to opowieść o zwyczajnych sprawach. Normalne życie normalnych ludzi. Gdy w ich spokojne życie niespodziewanie wtargnie Księga, wszystko zaczyna się toczyć… dramatycznie. Czy zdążą na czas? Kto postawi na swoim? Kim jest aktor-wybawca? Jak pokonać tremę? Co powie Prymas? Czy zwyciężymy? I co dalej, gdy ostatnia – pusta – strona scenariusza kusi i przeraża? Jak grać, aby wygrać życie?    Siódmego dnia pojawia się tajemniczy Pinoe… a w Różanowie się dziwią!"